In de ijskast

dopingIk begin het nu echt wel beu te worden. Je kan geen journaal meer bekijken of de dopingperikelen in de Tour de France komen als hoofdpunt aan bod. Men is wel heel laag gevallen. Naar verluidt moesten alle renners vooraleer aan de Tour te beginnen een ‘charter’ ondertekenen waarin ze verklaarden clean te zijn. Het is toch wel enigszins anders gebleken. Eén na één stappen de topfavorieten uit de wedstrijd wegens betrapt of moeilijk-om-geloofwaardige-antwoorden-op-lastige-vragen-te-vinden. Exit Vinokourov en Rasmussen. Zowel de topfavoriet als de gele truidrager hebben er in twee dagen tijd de brui aan gegeven… Dat terwijl het nog steeds niet duidelijk is of Floyd Landis de Tour van 2006 heeft gewonnen, wegens gelijkaardige feiten!

Zomaar, all of a sudden, valt de hemel op het dak van de tourkaravaan. Hoezeer er de laatste jaren ook inspanningen werden geleverd om de boel uit te zuiveren blijven de dopingverhalen aanhouden. Het is hallucinant wat men allemaal met het lichaam doet om een race te winnen: bloed aftappen en terug inspuiten, hormonen toedienen, medicamenten slikken, spierversterkers nemen, aan zuurstofmachines liggen, in stofvrije kamers slapen etcetera etcetera. Je kan het niet gek genoeg bedenken. Iedereen weet ervan, maar niemand durft erover te spreken. Sommigen doen, ondanks alle controles en publieke vernederingen, duchtig verder. Door de alomtegenwoordige omerta spreken de renners pas als het water aan de lippen staat. In de politiek wordt men voor dergelijke hypocrisie afgemaakt, maar in de wielrennerij lijkt men collectief een oogje dicht te knippen.

Dit heeft toch niets meer met sport te maken? Dit gaat niet over gevechten van man tot man. Tegenwoordig rijdt men enkel nog voor de ploeg en de sponsors. Men spreekt over helpers en winnaars. Kom nou, wie rijdt nu niet om te winnen? Blijkbaar bergt men tegen betaling de eigen ambities op. Ik vind het allemaal niets. Get a life.

De media klagen alvast steen en been, maar veel heil valt bij hen voorlopig niet te rapen. Op de VRT kan je al helemaal niet te rekenen. Het avondprogramma Tour 2007 is niet meer dan luchtig entertainment, waarin twee BV’s die eigenlijk niets met de wedstrijd te maken hebben een dagje met de karavaan meereizen. Ze moeten dan enthousiast hun ervaringen bij een glas rode wijn komen vertellen. Men doet alvast veel moeite om dit niet té gemaakt te laten overkomen, maar dezelfde mensen worden telkens weer opgevoerd om te geven waar de kijkers om vragen: there’s no business like show business. Ik had medelijden met Frieda Van Wijck, die alle moeite van de wereld deed om zich in het wielermilieu in te leven, maar er gelukkig haar legendarische nuchterheid niet bij verloor. Ter vergelijking: stel je voor dat de Formule 1, mijn teergeliefde sport, ooit zo’n programma-aandacht zou krijgen, dan zou ik het compleet belachelijk vinden mocht Guy Verhofstadt samen met een derderangszanger een tour van de paddock doen. Kom nou. Jammer dat een journalist als Karl Van Nieuwkerke zijn métier van journalist verlaat om de koers louter nog als product te beschouwen. Hij helpt de populariteit van een mooie sport mee uit te melken, enkel en alleen voor de show én de kijkcijfers van de VRT. Triestig.

Even irritant vind ik overigens het commentaar van Michel Wuyts. Hij beschouwt de renners als echte helden, zoals de helmboswuivende Griekse atleten die eeuwen vóór de messias op heroïsche manier de eerste serie Olympische Spelen kleurden. Enige terughoudendheid en kritische ingesteldheid is wel op zijn plaats. Ik heb heimwee naar de zakelijke maar bekwame stijl van Mark Van Lombeek. Dit gezegd zijnde moeten we erkennen dat Michel Wuyts de sport niet meteen als een show verkoopt. Dat strekt hem tot eer, al zou hij zijn stijl wat mogen aanpassen. Waar een wil is is een weg.

De wielersport heeft geen greintje geloofwaardigheid meer. De Tour van 2007 is nog erger dan die van 1998. Daarom zijn héél drastische maatregelen nodig: stop het evenement voor enkele jaren in de ijskast en gebruik de tijd om alles van nul af aan herop te bouwen. Tabula rasa en back to basics. Reculer pour mieux sauter. De tour moet opnieuw een strijd van man tegen man worden en niet meer van sponsor tegen sponsor met behulp van alle truken van de foor om het menselijk lichaam tot het uiterste te exploiteren, enkel en alleen tot eer en glorie van het merk. Een ongebreidelde commerciële exploitatie is voor elke sport nefast – ook de F1! – maar in het wielrennen uit dit zich in haar meest extreme vorm. De evenementen van de laatste dagen vormen een voorlopig culminatiepunt. Men stond al aan de rand van de afgrond en heeft nu nog enkele stappen voorwaarts gezet…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: