Het debat en de N-VA

19-jul.-2012 18:03De Leuvense studenten die begin juli verlossend nieuws op hun pc zagen verschijnen zijn al een tijdje door Ryanair naar warmere oorden gebracht. De obligate thuisblijvers hebben jammer genoeg niet kunnen verhinderen dat deze fresco aan het Pauscollege begint te verwelken. Het statement komt de één beter uit dan de ander, maar deze creatieve bezoedeling van de publieke ruimte zien we graag door de vingers. Originaliteit verdient een breed forum. Dat zijn of haar werkstuk intussen op apegapen ligt is misschien te wijten aan een overijverige doch goedmenende partijmilitant. Woord tegen woord. Het kan hier gelukkig. Maar het ding mocht er toch minstens tot aan de verkiezingen zijn blijven hangen. De nieuwe lichting zou vóór hun eerste stem een modeste hint kunnen krijgen dat meelopen in een makkelijk verhaal toch niet zo’n evidentie is.

Let’s face it: N-VA-bashen is dezer dagen schering en inslag. De kwaliteit van de kritiek is variabel. Er is wellicht geen koelere minnaar van de gele partij dan ondergetekende, maar ik hou eveneens van volwassen oppositie tegen de oppositie. Het regent verwijten, waarvan de één al handiger wordt gepareerd dan de andere. Het recente opinieartikel van Patrick Dewael en Marleen Vanderpoorten was te gratuit en voormalige staatslieden onwaardig. Er wordt constant afgetoetst waar de partij het kwetsbaarst is. Open VLD sloeg de bal voorlopig mis, maar tegelijk wordt het voor de N-VA schijnbaar moeilijker en moeilijker om tegenargumenten te vinden.

Bart De Wever en co zijn op een punt gekomen waar, om ultiem succes te bereiken, de grens tussen gezonde ambitie en hoogmoed flinterdun is geworden. De N-VA wil van het momentum gebruik maken om naast een politieke overwinning ook een groot deel van de Vlaamse Beweging wit te wassen. Het hoeft geen betoog dat de felste strijders van de Vlaamse Zaak in zwart vaarwater terecht gekomen waren. Het grote succes van het Blok had het bijna gezuiverde imago van ex-collaborateurs helemaal om zeep geholpen. Nu dat verhaal stilaan afgelopen is wil de N-VA haar historische slag slaan om het Vlaamse discours te institutionaliseren op alle bestuursniveau’s. In dat proces neemt ze grote risico’s. De zaak-Ceder is tot nog toe de meest in het oog springende recuperatie-operatie en toont aan dat de ontluizingsprocedure toch niet zo waterdicht is. Zo’n figuren ben je als partij liever kwijt dan rijk. Het is ongetwijfeld een natte droom van De Wever om dat soort transformaties massaal te laten lukken. Voor zover hij nu nog niet tot de gallerij der allergrootste Vlamingen behoort kan hij bij positief resultaat helemaal een halfgod worden. Na de hubris dreigt echter de nemesis. Dit is een gevaarlijk spel. Alleen: met een Bergen-Belsen-verhaal haal je dit niet onderuit.

Het debat moet fundamenteler worden gevoerd. De N-VA is de facto, net zoals de Volksunie, een zweeppartij, maar nu wel met de ambitie om een catch-all-partij te worden. Ze wil met haar Vlaams sprookje – per slot van rekening haar eerste en belangrijkste opdracht – tot alle lagen van de bevolking doordringen. Gebruik makend van een eenvoudig verhaal, maar ook van anti-establishment-retoriek probeert ze in oktober greep te krijgen op de gemeentelijke beslissingscenakels. Maar wie wordt daar heen gezonden? Een snelle elitevorming kan niet op tegen gevestigde partijen die een jarenlange ervaring hebben in het managen van lokale besturen. Je kan Cessna-piloten niet aan de stuurknuppel van een A380 plaatsen. Dit betekent niet dat vernieuwing niet succesvol kan zijn – integendeel – maar neemt u de verantwoordelijkheid om burgemeester- en schepenambten in handen van inderhaast gevormde amalgamen te geven? Angst bestrijd je uiteraard niet met nieuwe angst, maar een weinig langdurige elitevorming is niet meteen een garantie op succes na de verkiezingen. De huidige bestuursploegen hebben in deze een grote verantwoordelijkheid en moeten door hun bilan kunnen aantonen dat er een alternatief voor het alternatief is. Main Street isn’t Wall Street.

Een andere kanttekening bij het sérieux van de N-VA als ingewortelde volkspartij is de persoonlijke ambitie van de voorzitter. Of hij het nu graag heeft of niet, hij is het boegbeeld van zijn partij. Niemand kan om De Wever heen. Zonder hem is het verhaal een stuk minder rooskleurig en aan zijn lot is dat van de partij gekoppeld. En toch: De Wever gaat voluit voor de Antwerpse burgemeestersjerp. Van zijn stad wil hij zijn Rijk maken. Hij zou dit combineren met het voorzitterschap van de partij, maar dat is niet geloofwaardig. Burgemeester van Antwerpen zijn is een meer dan fulltime job; Patrick Janssens nam ervoor ontslag als sp.a-voorzitter. Als het burgemeesterschap zijn ultieme persoonlijke ambitie is dan moet hij zich daar volledig op toeleggen. Vraag is uiteraard of er een alternatief is. Er is in Antwerpen blijkbaar niet aan voldoende elitevorming gedaan om het zonder het partijboegbeeld te moeten doen. Uiteraard valt het af te wachten of De Wever bij een grote overwinning een meerderheid zal vinden. Indien dat niet lukt heeft hij alsnog een extra anti-argument. En zo blijft de politieke mallemolen draaien. Maar toch: als hij met de N-VA écht als serieuze volks- en beleidspartij wil overkomen, dan bleef hij aan het hoofd van zijn partij staan. Een bekwame kapitein laat zijn aandacht niet afleiden, anders kapseist het schip. Vroeg of laat.

De partij moet weten wat ze wil. Een historische schuld vereffenen doe je niet tegelijk met het streven naar een fundamentele inplanting van een niet algemeen gedeeld gedachtegoed. Een elite vorm je niet van de ene dag op de ander. Een voorzitter die, positief gesteld, het bestieren van zijn eigen metropool als het hoogste goed ziet of, negatief, niet zal nalaten een overwinningsnederlaag voor partijpolitieke redenen te gebruiken, staat niet aan een hoofd van een partij die de nieuwe CVP wil worden. Het debat moet dus gaan over de finaliteit van een onvolwassen partij die gebonden is aan particulier Vlaams denken. Moet dit de leidende kracht zijn in een Europa dat in brand staat? Ik hoop van niet. Er is een beter alternatief.

At the end of the day moeten we vechten als volwassen mensen. Bart De Wever is in een straalstroom terechtgekomen waarvan hij niet kon weten waar het hem ging brengen. Als publiek persoon word je geleefd, geprezen en verguisd. Dat moet verschrikkelijk zijn en verdient alle respect. Maar daarvoor hoeven we zijn koopwaar niet en masse te kopen. Als we maar duidelijk zeggen waarom niet en hoe we het zelf beter zouden en zullen doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: