Het is Steve voor de mensen

De impact van het bizarre overlijden van Steve Stevaert reikt verder dan een persoonlijk drama en heeft wellicht tientallen facetten waarover wij ons niet kunnen uitspreken. Zijn politieke carrière des te meer. De man figureerde een klein decennium lang haast dagelijks op het kleine scherm. Verafgood door de enen, verguisd door de anderen: Stevaert hàd profiel. Stevaert was een profiel op zich. Over de doden niets dan goeds, maar ik ben er niet zo zeker van dat mijn persoonlijke eindbeeld van de man onverdeeld positief is.

Jazeker, hij heeft verkeersveiligheid en de sérieux van verkeersongevallen als beleidsprioriteit op de kaart gezet. Voor zijn arrivée au pouvoir werden verschrikkelijke drama’s nauwelijks ernstig genomen. Flitscameras en forse boetes hadden resultaat en Stevaert’s politieke realisatie is misschien de reden waarom u en ik nog steeds op de aardbol rondlopen. Zijn partij profileerde zich uiteraard ook op het thema en werd daar met wisselend succes voor beloond. Pluimen op de hoed verzilveren is geen pekelzonde.

Steve Stevaert begon als eerste prominente politicus in decennia steevast te herhalen dat hij alles voor de mensen deed. Iedereen, of ze nu rood, oranje of blauw waren. Zelfs zij die naar zwart waren afgedwaald vonden bij hem een luisterend oor. Wij moeten het dan wel niet goed gedaan hebben, zeker? Wij politiekers moesten terug de taal van de mensen spreken. Allemaal goed en wel, maar waar ligt de grens tussen oprechte duidelijkheid en ordinair naar de mond praten? Stevaert had als voormalig cafébaas genoeg voelsprieten en boerenverstand – wat een verschrikkelijk woord – om tien regeerverklaringen in het Jeugdjournaal voor te stellen. De achterliggende realiteit is uiteraard exponentieel complexer en de negatieve aspecten ervan – de rekening – werden wat slordiger vertaald. Gratis was het manna. In Hasselt, de nieuwe modelstad, reden de bussen ook voor min-vijfenzestigers kosteloos. Stevaert’s erfgenamen hebben jaren nodig gehad om deze stupiede mythe uit de wereld te helpen. Het heeft de laatste legislaturen voor enorm veel ruis op de besluitvorming gezorgd.

Achter die bevlogen volksmens zat een sterk politiek strateeg. Politieke communicatie werd tot in het detail geoptimaliseerd. Hij veranderde er zelfs zijn voornaam voor. Het is nochtans geen oneer om Robert te heten, maar Steve Stevaert klonk beter. Ook de hype van de Teletubbies was een betere noemer om ouwe rotten als Johan Vande Lanotte en Frank Vandenbroucke mee te vermarkten. Anderen probeerden hem te imiteren, maar de remake is doorgaans slechter dan het origineel. De sp.a won er in 2003 glansrijk de verkiezingen mee en verbrodde het moment de gloire van Guy Verhofstadt, maar als de geoliede machine begon te sputteren en de paarse aankondigingspolitiek in één jaar tijd uit de mode raakte werd het allemaal stukken minder. In 2005 was het vacante gouverneurschap in Limburg een perfecte exit om zelf geen politiek Waterloo te moeten ondergaan. Vande Lanotte werd het veld in gestuurd en droeg de gevolgen.

Akkoord: het is oneerlijk om vaandelvlucht in te roepen. Tien jaar Wetstraat eist een gigantische menselijke tol. In Hasselt kon Stevaert terug zijn volle zelf zijn. Opperlimburger onder de Limburgers. De manier waarop hij zijn provincie keer op keer promootte getuigde van aandoenlijke genegenheid, maar voor niet-inlanders was het allemaal wat bevreemdend. Het Limburggevoel begon op vleesgeworden kuddedenken te lijken. Limburg was leuk, Limburg was fantastisch. Het heeft bij die nuchtere ik inderdaad een onuitwisbare indruk gemaakt: die van absolute dociliteit waarvan zelfs de meest chauvinistische Antwerpenaar walgt. Alstublieft mensen: leer u toch een beetje te gedragen. Met alle goede wil van de wereld: help mij om deze – partiële – erfenis van Steve Stevaert enigszins te ontkrachten. Laat de Limburger écht wereldburger zijn.

Zijn manier van politiek bedrijven was dus niet diegene waar ik van hou. In zijn partij zitten nochtans veel knappe koppen die jammer genoeg dit discours enkele jaren mee hebben moeten uitdragen. Maar Steve Stevaert was wellicht een joviale man die ontegensprekelijk voor heel wat mensen veel heeft betekend. En dat is in koude tijden een grote verdienste. Het is dan ook pijnlijk dat een kleurrijk figuur in absolute onmin ten onder is gegaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: