432 Park Avenue

432 Park Avenue is de new kid on the block. Een mooie toevoeging aan de skyline van Midtown. De bijzonder slanke toren is na het nieuwe WTC met 426m meteen het tweede hoogste gebouw van de stad. Daarmee overtreft het de Empire State Building.

DSC_8114

DSC_8519

DSC_8518

DSC_8329

DSC_8208

DSC_8207

Advertenties

North Wilkesboro

Het vroegere NASCAR-ovaal van North Wilkesboro sloot in 1996 haar deuren. Na een korte heropening in 2010 bleef het circuit er verlaten bij liggen. Zo ziet het er vandaag uit.

Stoom in de DDR

Terloops gezien in “Spoorwegen 83”: tijdens de laatste jaren van de DDR mochten stoomtreinliefhebbers er naar hartelust rondreizen, mits ze de nodige documenten, zoals een plaatsbewijs en fotovergunning, konden voorleggen.

IMG_7489

Berlin in 360°

Deze hadden we nog niet gedaan: dineren in het draaiend restaurant op de Fernsehturm. In één uur tijd roteert de gelagzaal om zijn as en heb je vanop 207 meter hoogte de volledige stad gezien. Vier meter lager kan je vanuit het observation deck naar hartelust fotograferen. Berlijn in driehonderdzestig graden, tot waar de lens van een Nikon D80 reikt. Klik op de foto’s om ze te vergroten.

Alexanderplatz

DSC_9970

Haus der Statistik

Wellicht zagen we het voor de laatste maal. De eerste DDR-building die mij diepgaand intrigeerde.

DSC_9976

Haus des Lehrers en Berlin Congress Center

DSC_9989

Karl-Marx-Allee en Frankfurter Allee

DSC_0008

DSC_0038

Kino International en Café Moskau

DSC_9992

DSC_9997

Strausberger Platz

DSC_9997

Ostbahnhof en O2 World

DSC_0020

Oberbaumbrücke en East Side Gallery

DSC_0027

Tempelhof

DSC_0044

DSC_0068

Rotes Rathaus

DSC_0055

Nikolaiviertel

DSC_0071

Potsdamer Platz en Leipziger Platz

DSC_0110

Gendarmenmarkt

DSC_0115

St. Hedwigs-Kathedrale en Bebelplatz

DSC_0103

Staatsratsgebäude

DSC_0087

Stadtschloss en Humboldt-Box

DSC_0079

Marx-Engels Forum

DSC_0117

Museuminsel

DSC_0138

Berliner Dom

DSC_0104

Stadtmitte/Unter den Linden

DSC_0102

Brandenburger Tor/Pariser Platz

DSC_0125

Zoologischer Garten/Kurfürstendamm/Gedächtniskirche

DSC_0120

Tiergarten

DSC_0159

Reichstagsgebäude/Haus der Kulturen der Welt/Carillon

DSC_0132

Universitätsbibliothek der Humboldt-Universität/Bahnhof Friedrichstrasse/Marie-Elisabeth-Lüders-Haus/Paul-Löbe-Haus/Bundeskanzleramt

DSC_0143

Hauptbahnhof

DSC_0154

Flughafen Tegel

DSC_0170

Hackescher Markt en Hackesche Höfe

DSC_9897

DSC_9899

Habitat 67

Dankzij een tweet van The Guardian Cities ben ik een raadsel armer. We moeten er voor naar Québec, want met Montreal’s ‘failed dream’ brengt het magazine Habitat 67, het utopische flatgebouw op een eilandje in de Saint-Laurent, nog eens onder de aandacht. Een vijftal jaar geleden liep ik er voorbij en nam foto’s van die wel heel vreemde constructie: kriskras op elkaar geplaatste betoncellen vormen er samen een appartementscomplex. Late sixties of vroege seventies, maar tegen mijn gewoonte in zocht ik niet naar het hoe en het waarom van het aparte artefact. Tot die bewuste tweet.

De stad en haar eigenzinnige provincie hebben me steeds in die mate gefascineerd dat ik er zelfs een thesis over heb geschreven. Pas jaren later (confer hier en hier) had ik de kans om er naar toe te reizen en het echte karakter van Montréal te voelen. En dat kwam heel erg bekend voor: dit is geen Parijs, maar een Brussel aan de overkant van de oceaan. Franstalig met een Engelstalige minderheid, een klein maar mooi historisch centrum, grijze gebouwen, ietwat gedateerde infrastructuur, analoge taalperikelen en af en toe wat surrealistisch. Er is uiteraard meer ademruimte – in Noord-Amerika is het exponentieel ruimer dan aan de oevers van de Zenne – maar ook de naoorlogse ontwikkeling van Montréal is relatief gelijklopend aan die van Brussel. De wereldtentoonstelling van 1967 (en later ook de Olympische Spelen van 1976) hadden er dezelfde legendarische dynamiek als Expo ’58. De stad stapte eindelijk de moderniteit binnen. Zo werd in die tijd het metronet aangelegd, met oranje treinstellen en plastieken stations die er uitzien als Kunst-Wet of het oude Rogier. Habitat 67 paste in dat plaatje en zou je naadloos op de Heizelvlakte kunnen neerplanten. Bovendien fungeerde het tijdens de wereldtentoonstelling effectief als paviljoen dat de architecturale imagination au pouvoir representeerde. Gelukkig werd Habitat 67, samen met het Amerikaans paviljoen, na het einde van de festiviteiten niet afgebroken, in tegenstelling tot alle andere expositiehangars. Het toonbeeld van modern wonen werd het effectieve huis van tientallen gezinnen.

De Canadees-Israëlische architect Moshe Safdie kreeg carte blanche en richtte de schijnwerpers op het zogenaamde metabolisme: wonen als organisch gegroeide en onderling verbonden blokken. Geef wonen terug aan de natuur, gebruik tuinen als gangen en leef in harmonie met de huiscompartimenten om je heen. Vermijd lege corridors en donkere traphallen. Op die manier kan je de naar de suburbs vluchtende middenklasse in de stad houden. Het mocht niet zijn. Hoe hard het aan zelfvertrouwen winnende Montréal het architecturale metabolisme ook promootte, de wereld nam Habitat 67 niet en masse ter harte. Het blokkenspel is duur en beton kwetsbaar. Eenmaal de seventies er aan kwamen verdween het vooruitgangsoptimisme waarin originele maar dure hersenkronkels kansen kregen.

Zo is Habitat 67 vandaag een curiosum geworden die architectuurliefhebbers naar de Canadese metropool lokt. Toch blijft de boodschap van Safdie actueel. We moeten in West-Europa kleiner gaan wonen. In plaats van gelimiteerde chaos en veelvormigheid kan metabolisme als geordende vrijheid meer levenskwaliteit in de stad brengen. Een samenleving die bang is van verbeelding riskeert voor altijd ter plaatse te blijven trappelen. Neem deze courage montérégienne als voorbeeld.

Sinds kort is er een rechtstreekse vlucht tussen Brussel en Montréal. Neem die misschien eens, beste beleidsmakers.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑